Ако оркестарот може да свири без диригент, тогаш и скрам-тимот може да гради продукт без продукт-оунер, нели? Но, дали скрам -тимот навистина има потреба од продукт-оунер? Пред да навлезам во одговорот на ова прашање, ќе објаснам накратко за улогата на диригентот во еден оркестар…

Пред 1820 година, повеќето оркестри немале диригенти. Оркестрирањето било само помошна улога на еден член на ансамблот. Главната работа му била свирењето, а водењето на настанот – помошна. 

Диригентите станале позастапени како што оркестрите станувале поголеми. Колку биле поголеми,  толку подолго му требало и на звукот да пропатува од едниот до другиот крај. Тоа во пракса резултирало со преклопување на звукот на инструментите, пример виолината со тапанот, па наместо хармонија, станало раштиман звук. Значи, да се има посветен диригент станало неопходно и потреба за да ги држи членовите на голем оркестар -синхронизирани. Како минувало времето, улогата на диригентот еволуирала повисоко од само синхронизирање на оркестарот. Тој не произведува музика, но помага да се произведе хармонична музика. А тоа го прави преку:

• Избирање и прилагодување дела коишто оркестарот ќе ги изведува;
• Истражување и прилагодување на музиката за да е соодветна со стилот и визијата на оркестарот; 
• Водење на проби и давање уметнички придонес за да се подобри перформансот на оркестарот; 
• Користење невербална комуникација за да ја пренесе уметничката вредност и порака на делото коешто оркестарот го изведува.

★

Придружете ни се на 11.04 [18:00ч. – ZOOM Meeting] и бидете дел од овој информативен настан, каде ќе имате можност да добиете знаење и совети од искусни професионалци со повеќегодишно искуство во областа!
[прочитајте повеќе за настанот]

★

Диригентот е во служба на музиката, оркестарот и композиторот за да се осигура дека делото е пренесено на публиката на најдобар и најавтентичен можен начин и да даде сè од себе, публиката да ужива во перформансот. 

Според Џошуа Бел, да се биде диригент значи балансираност на многу работи, а да се биде успешен во тоа значи често да се оди по многу тенко јаже. Бенџамин Зандер убаво дефинира дека диригентот ја покажува својата моќност преку неговата моќ да ги направи другите луѓе моќни. 

Оваа аналогија е многу блиска, затоа што и „продукт-оунерот“ не пишува ни линија код, за да изработи софтверски продукт. И тој исто така, е сервилен лидер на продуктот и тимот. Тој/таа не му е шеф на тимот. Исклучително силно се потпира на своите способности да слуша, да разбира, да појаснува и предлага. Да влијае на одлуки и да инспирира. 

Да резимираме, како „продукт-оунерот“ додава вредност?

1. Го одржува фокусот.

Бројот на добри идеи, багови, барања е секогаш поголем од капацитетот на тимот. Треба да се осигураме дека се фокусираме на вистинските работи и не лутаме од една на друга идеја и со тоа да ја поткопаме суштината и квалитетот на продуктот. Тоа во пракса значи честа употреба на зборот НЕ и тоа на начин којшто нема да ги налути предлагачите. Значајно помага ако секое НЕ е пропратено со објаснување „кое држи вода“ за човекот кој прашува или предлага;

2. Ги одредува приоритетите.

Дури и кога одлучуваме дека некоја функционалност е вредна да се изработи, тоа не значи дека веднаш ќе почнеме. Продукт-оунерот треба да го одреди редот на изработка којшто ќе резултира со максимална вредност на продуктот за корисниците и бизнисот;

3. Ги инспирира и мотивира тимовите.

Од причина што еден продукт не се изработува од еден човек;

4. Се осигурува дека се изработува правата функционалност за софтверскиот продукт.

★

Уписите за новата генерација студенти на Академијата за Product Owner (PO) е во тек! Погледни повеќе на овој линк.

★

Пишува : Данче Масларова Стојановска

The post Како продукт-оунерот произведува вредност без да кодира appeared first on Skala School.